Χριστίνα Κοντοβά για την υιοθεσία της κόρης της: «Όλο αυτό το πέρασα μόνη μου» (video)

Διαφήμιση - Advertisement

Η Χριστίνα Κοντοβά ήταν καλεσμένη την Τρίτη (9/9) στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον», όπου αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην υιοθεσία της κορούλας της Ada, όπως και στο ταξίδι που είχε κάνει στην Ουγκάντα. Η γνωστή σχεδιάστρια μόδας είπε στον Φώτη Σεργουλόπουλο και τη Τζένη Μελιτά:

«Ήταν δεδομένη η κατάληξη, γιατί ήξερα ότι τηρώ τον νόμο και τη διαδικασία. Τους 13 μήνες που ήμουν εκεί, έμενα από την πρώτη μέρα με το παιδί. Πάντα υπάρχει η περίπτωση να γίνει κάτι πάνω στη διαδικασία, αλλά είναι απειροελάχιστη η πιθανότητα. Το πιο δύσκολο ήταν η μοναξιά και το να γίνεσαι γονιός τόσο μακριά από αυτό που σου είναι γνώριμο. Ήμουν μακριά από τους γονείς μου, τις αδελφές μου και το σπίτι μου. Όλο αυτό το πέρασα μόνη μου. Δεν δέχτηκα επισκέψεις από δικούς μου ανθρώπους γιατί ήταν η περίοδος του Covid, οπότε ήταν δύσκολα τα ταξίδια και υπήρχε φόβος. Το ταξίδι στην Αφρική δεν είναι εύκολο να γίνει, είναι κοστοβόρο και χρονοβόρο.

Είχα και πολύ όμορφες στιγμές, τη θεωρώ πατρίδα μου την Ουγκάντα. Έφευγα το πρωί, άφηνα το παιδί σε μια κοπέλα που είχαμε, η οποία ερχόταν και μας φρόντιζε το σπίτι και μας μαγείρευε ντόπια φαγητά. Έκανα μεγάλους περιπάτους, δούλευα online για το γραφείο και μετά ήμουν με τη μικρή. Τα απογεύματα συναντιόμασταν με τις υπόλοιπες οικογένειες από την Ελλάδα, οι οποίες ήταν στην ίδια διαδικασία. Όταν κοιμόταν η μικρή, εκεί ήταν το πιο δύσκολο, γιατί ήμουν μόνη μου στο σπίτι.

Αποφάσισα από την αρχή ότι θα της μιλάω ελληνικά με το attitude ότι καταλάβαινε. Μέσα σε δύο μήνες μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Μιλούσε και την τοπική διάλεκτο, όπως και τα Αγγλικά. Όταν γυρίσαμε, ήταν τρίγλωσσο το παιδί! Έχει μια έφεση στις γλώσσες και τα πιάνει αμέσως...

Η απόφαση του σχολείου για μένα ήταν από τις πιο δύσκολες που είχα πάρει. Ήρθα σε κόντρα και με δικούς μου ανθρώπους... Το μονογονεϊκό είναι σκληρό. Δεν έχεις και τον αντίλογο να σου πει κάποιος "να δούμε κι εκείνο", ο οποίος να ενδιαφέρεται για το παιδί και να έχει εξίσου την ευθύνη. Ωστόσο συμβουλεύομαι πάντα τους δικούς μου. Έχουμε στη γειτονιά μας ένα πολύ καλό σχολείο, μικρό σχολείο. Είναι παιδιά της γειτονιάς που τα ξέρουμε και από τον παιδικό σταθμό που πήγαινε η κόρη μου. Εγώ δεν είμαι υπέρ του δημοσίου ή του ιδιωτικού σχολείου. Είμαι υπέρ του καλού σχολείου».