Έφυγε από τη ζωή ο Ahn Sung-ki, ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του κινηματογράφου της Νότιας Κορέας (video+photo)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
Σύμφωνα με το ABC News, ο Ahn Sung-ki άφησε την τελευταία του πνοή τη Δευτέρα 5 Ιανουαρίου σε νοσοκομείο της Σεούλ. Το πρακτορείο Artist Company, που τον εκπροσωπούσε και αξιωματούχοι του νοσοκομείου ανακοίνωσαν ότι έδινε μάχη για χρόνια με τον καρκίνο του αίματος. Ο ηθοποιός άφησε πίσω του τη σύζυγό του και τους δύο γιους τους.
«Νιώθουμε βαθιά θλίψη για τα ξαφνικά, θλιβερά νέα, προσευχόμαστε για την αιώνια ανάπαυση του εκλιπόντος και εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στα μέλη της οικογένειάς του», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η Artist Company.
Ο Πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Lee Jae Myung, εξέδωσε συλλυπητήριο μήνυμα, τονίζοντας ότι ο Ahn έδωσε σε πολλούς ανθρώπους παρηγοριά, χαρά και χρόνο για περισυλλογή. «Μου λείπει ήδη το ζεστό του χαμόγελο και η ευγενική του φωνή», έγραψε στο Facebook...
Ahn Sung-ki, one of South Korean cinema’s biggest stars whose prolific 60-year career and positive, gentle public image earned him the nickname “The Nation’s Actor,” died Monday. He was 74.
— ABC News (@ABC) January 5, 2026
Read more: https://t.co/KJqeIOim7z
Γεννημένος από έναν σκηνοθέτη το 1952 στη νοτιοανατολική πόλη Νταεγκού, ο Ahn Sung-ki έκανε το ντεμπούτο του ως παιδί - ηθοποιός στην ταινία «The Twilight Train» (1957). Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε περίπου 70 ταινίες ως παιδί - ηθοποιός, πριν εγκαταλείψει την κινηματογραφική βιομηχανία για να ζήσει μια συνηθισμένη ζωή.
Το 1970, εισήλθε στο Πανεπιστήμιο Ξένων Hankuk Σπουδών της Σεούλ με ειδίκευση στο Βιετνάμ. Ο Ahn είπε ότι αποφοίτησε με άριστα, αλλά δεν κατάφερε να βρει δουλειά σε μεγάλες εταιρείες, οι οποίες πιθανότατα θεώρησαν άχρηστη σε μεγάλο βαθμό την ειδίκευσή του στο Βιετνάμ.
Επέστρεψε στην κινηματογραφική βιομηχανία το 1977, πιστεύοντας ότι μπορούσε ακόμα να διαπρέψει στην υποκριτική. Το 1980, έγινε διάσημος για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο «Good, Windy Days» του Lee Chang-ho, μια επιτυχημένη ταινία ενηλικίωσης για τον αγώνα των ανδρών της εργατικής τάξης από τις αγροτικές περιοχές, κατά τη διάρκεια της ραγδαίας ανόδου και μετάβασης της χώρας. Ο Ahn κέρδισε το βραβείο καλύτερου νέου ηθοποιού στα διάσημα βραβεία Grand Bell, την κορεατική έκδοση των βραβείων Όσκαρ.
Αργότερα πρωταγωνίστησε σε μια σειρά από εξαιρετικά επιτυχημένες και αναγνωρισμένες ταινίες, σάρωσε τα βραβεία καλύτερου ηθοποιού και έγινε αναμφισβήτητα ο πιο δημοφιλής ηθοποιός της χώρας σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1980 και του 1990.
Μερικοί από τους αξιομνημόνευτους ρόλους του περιλάμβαναν έναν βουδιστή μοναχό στην ταινία «Mandara» (1981), έναν ζητιάνο στην ταινία «Whale Hunting» (1984), έναν βετεράνο του πολέμου του Βιετνάμ που έγινε μυθιστοριογράφος στην ταινία «White Badge» (1992), έναν διεφθαρμένο αστυνομικό στην ταινία «Two Cops» (1993), έναν δολοφόνο στην ταινία «No Where To Hide» (1999), έναν εκπαιδευτή ειδικών δυνάμεων στην ταινία «Silmido» (2003) και έναν αφοσιωμένο μάνατζερ διασημοτήτων στην ταινία «Radio Star» (2006).
Ο Ahn είχε κερδίσει δεκάδες τρόπαια σε μεγάλα κινηματογραφικά βραβεία στη Νότια Κορέα. Μάλιστα, κέρδισε πέντε φορές το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στα βραβεία Grand Bell, ένα επίτευγμα που κανένας άλλος Νοτιοκορεάτης ηθοποιός δεν έχει καταφέρει.
Δημοσκοπήσεις τον ήθελαν ως τον πιο αγαπημένο ηθοποιό της Νότιας Κορέας, με τον Ahn να αποκαλείται «Ο Ηθοποιός του Έθνους».
Σε συνεντεύξεις στα Μέσα, ο Ahn δεν μπορούσε να επιλέξει ποια ήταν η αγαπημένη του ταινία. Ωστόσο σημείωσε ότι ο ρόλος του στο «Radio Star» ως αφοσιωμένος μάνατζερ ενός ξεπερασμένου ροκ τραγουδιστή, έμοιαζε περισσότερο με τον εαυτό του στην πραγματική ζωή.
Ο Ahn ήταν επίσης γνωστός για την απροθυμία του να κάνει εpωτικές σκηνές. Είπε ότι ήταν πολύ vτροπαλός για να παίξει ρoμαντικές σκηνές και μερικές φορές ζητούσε από τους σκηνοθέτες να παραλείπουν τις καuτές σκηνές.