Ηλιάνα Μαυρομάτη: «Η εφηβεία μου ήταν πάρα πολύ δύσκολη, σκληρή και αυτοκαταστροφική»

Διαφήμιση - Advertisement

Η ηθοποιός Ηλιάνα Μαυρομάτη παραχώρησε πρόσφατα συνέντευξη εφ' όλης της ύλης στο περιοδικό Vita και τη δημοσιογράφο Μικαέλα Θεοφίλου. Η κόρη της Λίλας Καφαντάρη και του αείμνηστου Βασίλη Μαυρομάτη μίλησε, μεταξύ άλλων, για την ψυχανάλυση που έκανε, όπως και για την απώλεια του πατέρα της.

• Έκανες ψυχοθεραπεία;

«Ναι, έκανα ψυχανάλυση πάρα πολλά χρόνια».

• Ποιο ήταν το έναυσμα;

«Η εφηβεία μου, η οποία ήταν πάρα πολύ δύσκολη, σκληρή και αυτοκαταστροφική. Όμως η μαμά μου είχε τη διαύγεια να με πάει πολύ νωρίς σε ψυχολόγο για να ζητήσω βοήθεια, και αυτό σε μια εποχή όπου οι ψυχολόγοι και οι ψυχαναλυτές ήταν ταμπού. Όχι ότι τώρα δεν είναι...

Κατάλαβα από νωρίς ότι η ψυχοθεραπεία είναι μια πάρα πολύ καλή εκπαίδευση για τη ζωή ενός ανθρώπου. Τεράστιο δώρο για όλους, ειδικά στην εποχή όπου ζούμε. Και ξεκίνησα με αυτή την παρότρυνση και με αυτή την αφορμή με δική μου άρνηση στην αρχή και σιγά σιγά, όσο ενηλικιωνόμουν και άρχισα να πατώ στα πόδια μου και να παίρνω την ευθύνη της ζωής μου και του εαυτού μου, αυτό εξελίχθηκε σε μια προσωπική πλέον ανάγκη, σχέση και διαδικασία που τη διατηρώ μέχρι σήμερα πια σαν εκπαίδευση».

• Είχες βέβαια και απώλειες πραγματικές στη ζωή σου, όπως αυτή του πατέρα σου...

«Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή βιώνουμε απώλειες. Η καλή εκδοχή είναι να τις βιώνουμε φυσιολογικά. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που τις βιώνουν παράδοξα και τραγικά. Εγώ την απώλεια τη βίωσα φυσικά και ήμουν τυχερή γιατί σε αυτήν τη διαδρομή του μπαμπά μου προς τη μεγάλη έξοδο είχα χρόνο μαζί του να μιλήσουμε και να λύσουμε τις όποιες διαφορές μας. Φρόντισε και αυτός ευτυχώς να το κάνει και του είμαι ευγνώμων.

Ήταν βέβαια ένας πολύ μεγάλος πόνος η απώλειά του που μέχρι σήμερα, παρά τα τόσα χρόνια που έχουν περάσει, τον νιώθω μερικές φορές αφόρητα. Όμως, μου δημιούργησε αισιοδοξία το γεγονός ότι κατάλαβα πως ακόμα και την τελευταία στιγμή με τους ανθρώπους σου μπορείς να επανορθώσεις. Έτσι έγινε με μένα, και αυτό είναι πολύ μεγάλο δώρο στη ζωή ενός ανθρώπου να του συμβεί, να μη μένουν πράγματα ανείπωτα, άρρητα. Να υπάρχει ειλικρίνεια και το θάρρος της συγγνώμης όταν χρειάζεται. 

Επίσης μεγάλο δώρο ήταν το χιούμορ του μπαμπά μου μέχρι το τέλος. Γεγονός που με "ξεφόβησε" και μένα απέναντι σε αυτό το άγνωστο που όλοι θα αντιμετωπίσουμε. Αυτό το χιούμορ πήγαζε από μια βαθιά πληρότητα, χωρίς απωθημένα. Έζησε όπως ήθελε και αυτό τον έκανε να μπορεί να φύγει ελεύθερος».