Η εξομολόγηση της Γιασμίν Αλιζαντέ: «Οι γονείς μου έπρεπε να φύγουν από το Ιράν, γιατί κινδύνευε η ζωή του πατέρα μου» (videos)

Διαφήμιση - Advertisement

Στο «The 2Night Show» ήταν καλεσμένη η Γιασμίν Αλιζαντέ, η Ιρανή influencer που πέρασε με την οικογένειά της από το απόλυτο σκοτάδι της προσφυγιάς στο φως, υψώνοντας τη φωνή της για όλους εκείνους που στην πατρίδα της αναγκαστικά σιωπούν. Μεταξύ άλλων, εξομολογήθηκε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου:

«Οι γονείς μου έπρεπε να φύγουν από το Ιράν, γιατί κινδύνευε η ζωή του πατέρα μου, λόγω ενός άρθρου που είχε γράψει χωρίς την έγκρισή του. Αρχίσαμε να πουλάμε όλα μας τα υπάρχοντα για να μαζέψουμε λεφτά και να φύγουμε από το Ιράν. Εγώ δεν είχα αντιληφθεί τότε ότι θα φεύγαμε για πάντα, νόμιζα ότι θα πάμε κάποιο ταξίδι. Υπήρχε πολλή ένταση στο σπίτι, κλάματα και σύγχυση.

Φύγαμε στην Τουρκία, όπου μείναμε έναν μήνα. Στην Τουρκία πληρώσαμε για να μας φτιάξουν τα διαβατήρια, περάσαμε με πλοίο στη Χίο και εκεί μας συνέλαβε η αστυνομία γιατί κατάλαβαν ότι τα διαβατήρια ήταν πλαστά.  Μείναμε για 15 ημέρες στο κρατητήριο της Χίου. Οι αστυνομικοί ήταν πολύ ευγενικοί μαζί μας, μου είχαν φέρει μια μεγάλη κούκλα και με έβγαζαν βόλτα...

Οι γονείς μου φοβούνταν μήπως μας απελάσουν. Έγινε το δικαστήριο στην Αθήνα και μας φυλάκισαν για 6 μήνες σε διαφορετικές φυλακές. Στους πέντε μήνες φυλάκισης, ο μπαμπάς μου έκανε απεργία πείνας, για έναν μήνα δεν έτρωγε τίποτα.

Ήμουν στη φυλακή και τον είδα στην τηλεόραση. Τους πέντε μήνες που ήμασταν στη φυλακή με τη μαμά μου, δεν ξέραμε ούτε πού ήμασταν εμείς, αλλά ούτε ο μπαμπάς μου, δεν είχαμε επικοινωνία.

Μετά από έναν μήνα απεργία πείνας που έκανε ο μπαμπάς μου, τον έφεραν στη φυλακή που ήμασταν εμείς και τον πείσαμε να φάει. 

Όταν έγινε το δικαστήριο μας έδωσαν άδεια παραμονής. Οι γονείς μου είναι ακόμα πολιτικοί πρόσφυγες, δεν μπορούν να επισκεφτούν το Ιράν....

Θα κλάψω τώρα, αλήθεια σου λέω... Μια μεγάλη ελπίδα μας είναι αυτή... Να μπορέσουμε κάποια στιγμή να ξαναγυρίσουμε στη χώρα μας, που να είναι ελεύθερη. Θα κλάψω... Να γυρίσουμε στους ανθρώπους μας. Δηλαδή, θέλω τόσο πολύ να γυρίσω στο σπίτι της γιαγιάς μου να τη δω, που είναι μεγάλη πλέον. Και κάθε φορά μου λέει "Θα φύγω με τον καημό και δεν θα σας ξαναδώ"».