Λουκίλα Καρρέρ - Πλέσσα: «Ο Μίμης ήταν ένα άναρχο, ελεύθερο πνεύμα» (video)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Εγώ κάνω τον σταυρό μου κάθε μέρα, ευχαριστώ τον Θεό γι' αυτά που έζησα. Είμαι ευγνώμων διότι ό,τι ονειρευόμουν σαν παιδί και όποιοι με "ταξίδευαν" - είτε σαν φωνές, σαν σύνθεση, σαν σκηνή ταινίας - τα έζησα σε πρώτη προβολή. Αυτό είναι μεγάλη ευλογία και είμαι πλήρης. Δηλαδή λέω έχω κάνει έναν κύκλο ζωής και ευχαριστώ τον Θεό που τον έχω κάνει. Η ευτυχία και η ευλογία στη ζωή είναι σαν μία πεταλούδα. Όσο θα την κυνηγήσεις με την απόχη θα σου φεύγει. Αν θα κάτσεις έτσι ήρεμα, θα σου έρθει εδώ.
Ο Μίμης ήταν ένας άνθρωπος που έβλεπα πόσο αδικείται. Δηλαδή είχα πάρει ένα βιβλίο που έλεγε "Ιστορία του ελληνικού τραγουδιού" και είχε όλους τους συνθέτες μέσα - μέχρι και συνθέτες πολύ υποδεέστερους του Μίμη - και στο τέλος... "Ο Μίμης Πλέσσας και οι άλλοι". Και τρελαίνομαι με το "Μίμης Πλέσσας και οι άλλοι". Όσα τραγούδια αγαπούσα, τα περισσότερα, είχαν την υπογραφή του. Αλλά επειδή δεν είχε συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία, ποτέ δεν είχε βγει μπροστά το έργο του... Ο Μίμης ήταν ένα άναρχο, ελεύθερο πνεύμα.
Γνωριστήκαμε συμπτωματικά... Είχα πάει με τους γονείς μου και την αδελφή μου και τον άκουσα που έπαιζε κάπου πιάνο και ο Κατσαρός σαξόφωνο. Τον γνώρισα στο διάλλειμα. Εκείνος μεν γοητεύτηκε από έναν άνθρωπο που ήξερε το έργο του περισσότερο και πιο καλά και πιο ουσιαστικά από οποιονδήποτε άλλον κι εγώ έβλεπα έναν αγαθό γίγαντα, τέτοιου μεγέθους, τόσο ταπεινό...
Ξεκίνησε τότε μία συνεργασία και μία φιλία, ο έpωτας ήρθε μετά. Υπήρχε αγάπη, σεβασμός και θαυμασμός και απ' τις δυο πλευρές. Το κομμάτι της σχέσης ξεκίνησε μετά από 3-4 χρόνια. Υπήρξε μια εντιμότητα και μια ειλικρίνεια και δεν υπήρξε σχέση αντιπαροχής. Ούτε εγώ είχα να κερδίσω τίποτα από τον Μίμη, ούτε ο Μίμης από μένα...
Η απουσία του είναι τεράστια, αλλά δεν πρέπει να έχουμε δεκανίκια στη ζωή. Θα μπορούσα να πω στην κόρη μου ότι θέλω να μείνει μαζί μου ή να πω στην αδελφή μου να μείνουμε μαζί. Δεν το έκανα. Είναι μια καινούργια πραγματικότητα. Δεν αλλάζεις σελίδα, αλλάζεις βιβλίο και πρέπει να ισορροπήσεις και να βρεις τη δύναμη. Εγώ δεν κατέφυγα ποτέ ούτε σε ειδικούς, ούτε σε χαπάκια, ούτε σε τίποτα για να βοηθηθώ. Είπα ότι είναι μια νέα πραγματικότητα και πρέπει να πάμε παρακάτω με την ευλογία του να είσαι γεμάτος με όσα έζησες. Τα τραγούδια μοιραία τα ακούω...
Δύναμη μου δίνουν όλα αυτά τα ευλογημένα που έχω ζήσει. Νιώθω ευγνώμων. Τον νιώθω δίπλα μου, ότι δεν έχει φύγει... Είχα πει ότι δεν θα βάλω μαύρα, έλα όμως που έχει περάσει 1,5 χρόνος και το χέρι μου πάει ακόμα μόνο στα μαύρα. Δεν μου βγαίνει. Ίσως το επόμενο βήμα, το δεύτερο καλοκαίρι, να είναι να βάλω άσπρα. Μακάρι... Η σύνδεσή μας άλλαξε διάσταση, αλλά υπάρχει ακόμα».