Τέμπη: «Λύγισε» η μητέρα της Ιφιγένειας - «Η ζωή 3 χρόνια τώρα είναι κόλαση - Πήγε με τον φίλο της μια εκδρομή και γύρισε στην κάσα» (video)

Διαφήμιση - Advertisement

Τρία χρόνια συμπληρώνονται από την τραγωδία στα Τέμπη, που συνέβη το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου 2023 και προκάλεσε τον θάνατο 57 ανθρώπων. Η Λίλιαν Μήτσκα, που έχασε την κόρη της, Ιφιγένεια, στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα, είπε με δάκρυα στα μάτια στην κάμερα του Happy Day:

«Πέρασαν τρία χρόνια και κανείς φυλακή. Δεν έπρεπε κάποιος να λογοδοτήσει γι' αυτά που έγιναν; 57 και κανείς φυλακή. Δεν είμαστε η ντροπή αυτού του τόπου; Στα Τέμπη "έφυγαν" παιδιά, γονείς... Κάηκαν, δολοφονήθηκαν. Στα Τέμπη κάηκαν ψυχές γονιών, μαμάδων, πατεράδων, γιαγιάδων... Δεν πήραμε απαντήσεις και ούτε θα πάρουμε μάλλον.

Η ζωή τρία χρόνια τώρα είναι κόλαση... ένας ατελείωτος εφιάλτης. Είναι η καταδίκη μας. Ξυπνάς, περνάς τη μέρα σου, φεύγει η μέρα, πας για ύπνο μ' αυτό...

Ήταν το δρομολόγιο της ευτυχίας. Πήγε ένα παιδί, ευτυχισμένο, με τον φίλο της μια εκδρομή. Και γύρισε σπίτι της στην κάσα. Αυτό το οφείλουμε στην κυβέρνησή μας... Ήμασταν σπίτι μας. Μας πήραν τηλέφωνο και μας ενημέρωσαν οι γονείς του φίλου της. Ψάχναμε στις λίστες, ψάχναμε από δω, ψάχναμε από κει... Μας έλεγαν στο ένα σημείο, μετά στο άλλο σημείο, δεν μπορούσαμε να βρούμε τίποτα. Δώσαμε δείγματα και γυρίσαμε πίσω.

Να μπουν οι υπεύθυνοι φυλακή... όλοι. Να αρχίσει από την κυβέρνηση, γραμματείς, όλοι αυτοί που φάγαν, όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι, οι πάντες. Όλοι, να μπουν φυλακή. Όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι γι' αυτό το φαγοπότι, είναι 57 άνθρωποι στο χώμα και πρέπει να μπουν 57 φορές ισόβια όλοι αυτοί που είναι υπεύθυνοι.

Βέβαια υπάρχει θυμός. Πώς να μην υπάρχει; Όταν σε προκαλούν κάθε μέρα; Η ψυχολογία μας είναι ψυχολογία ενός γονιού που έχει πόνο, που έχει απελπισία, που έχει χάσει το παιδί του, που πάει στον γιατρό του, που ζητάει βοήθεια, που πάει στα μνήματα, που κάνει το μνημόσυνο, που πάει στο δικαστήριο, που τον κοροϊδεύουνε... Δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη μέχρι στιγμής, ελπίζουμε...

Η Ιφιγένεια ετοιμαζόταν να κάνει το μεταπτυχιακό της, θα άνοιγε τα φτερά της. Το χαμόγελό της νομίζω ήταν το πιο όμορφο που μπορούσες να δεις σ' αυτή την πόλη. Έλεγαν όλοι "το χαμόγελο των Γιαννιτσών". Ήταν ένα όμορφο παιδί που χαμογελούσε. Έτσι λέγανε... "η όμορφη Ιφιγένεια".

Εγώ θέλω να πιάσω αυτό το παιδί μου και να το δείξω σε εκείνον που λέει ότι παίζουμε θέατρο. Είμαστε εδώ για να κάνουμε δικαστήριο όχι θέατρο. Αυτό το παιδάκι είναι θέατρο; Ή τα άλλα παιδάκια που χάθηκαν; Που ήταν φοιτητές, που κάηκαν, αλλοιώθηκαν, που ρημάχτηκαν, που μπαζώθηκαν; Ντροπή! Φτάνει! Αυτά τα παιδάκια είναι στο χώμα. Όταν θα αρχίσουν τα δικαστήρια, εκεί θα χρειαστούμε τη μεγαλύτερη στήριξη του κόσμου. Ελπίζουμε ότι μία μέρα αυτοί που ευθύνονται για όλα αυτά, θα μπουν φυλακή».