«Λύγισε» ο Νίκος Πλακιάς: «Το Πάσχα ήταν η αγαπημένη γιορτή των κoριτσιών - Πάντα αυτές οι θέσεις στο τραπέζι είναι αδειανές» (video)

Διαφήμιση - Advertisement

O Νίκος Πλακιάς - ο οποίος έχασε τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη - μίλησε, σε σύνδεση από το σπίτι του, στο vidcast «Face 2 Face». Συγκεκριμένα, εξομολογήθηκε συγκινημένος στην Κατερίνα Παναγοπούλου:

«Το Πάσχα ήταν η αγαπημένη γιορτή των κoριτσιών, ήταν ο ερχομός της άνοιξης και του καλοκαιριού... Τώρα η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν έχουμε γιορτές... Δεν υπάρχει Σάββατο, δεν υπάρχει Κυριακή... Την κάθε μέρα προσπαθούμε πλέον να τη διαχειριστούμε με διαφορετικούς τρόπους, έχοντας δίπλα μας τη μεγάλη μας την κόρη. Θα είμαστε μαζί και θα βρεθούμε με την οικογένεια του αδελφού μου (σ.σ. Δημήτρης Πλακιάς), αλλά πάντα αυτές οι τρεις θέσεις εκεί στο τραπέζι είναι αδειανές.

Κάθε μέρα πάω στο κοιμητήριο, αλλά δεν μου λέει κάτι, δεν είναι εκεί τα παιδιά. Γιατί αυτά που μας δώσανε για να κάνουμε τις ταφές δεν ήταν τα παιδιά... Τρεις γυναίκες πανέμορφες... Εκεί δεν είναι θαμμένα τα παιδιά μας, αλλά πάμε πιο πολύ για να ξεχνιόμαστε. Είναι ένα μέρος όπου μπορούμε να ανάψουμε ένα κεράκι και να καθίσουμε δύο λεπτά. Ούτε δύο λεπτά δεν κάθομαι, δεν έχω κλάψει ποτέ στο κοιμητήριο.

Πιο πολύ κλαίω όταν σκέφτομαι τις στιγμές που περάσαμε μαζί αυτά τα 20 χρόνια. Ούτε φωτογραφίες αντέχω να βλέπω, ούτε τα social media, ούτε τις τελευταίες φωτογραφίες από το τρένο που μας έστελναν... Προσπαθούμε να το διαχειριστούμε, σκεπτόμενοι ότι τα παιδιά μας θα τα ξαναδούμε, κάπου είναι... Ενώ πέρασαν τρία χρόνια, για εμάς είναι σαν να πέρασαν τρεις ώρες... 

Μπαίνω στο δωμάτιο των κoριτσιών, τα πράγματά τους είναι εκεί όπως τα αφήσανε. Η ποδιά της Θωμαής, η οποία σπούδασε φαρμακευτική, είναι εκεί στην κρεμάστρα. Μας την άφησε, φεύγοντας ξέχασε να την πάρει. Η Χρύσα είχε ξεχάσει τα κλειδιά του σπιτιού και είναι στο δωμάτιο και τα βλέπουμε. Γενικά μπαίνω στο δωμάτιό τους, αλλά στην αρχή ήταν πιο εύκολο. Τώρα είναι πιο δύσκολο. Μία φωτογραφία από τα κoρίτσια έχουμε στο σπίτι, η οποία βρίσκεται στο δωμάτιο τους, δεν έχουμε άλλες φωτογραφίες...

Δεν έχουμε στους τοίχους ούτε φωτογραφίες τους, ούτε τα πτυχία τους, ούτε αναμνήσεις από το σχολείο και το πανεπιστήμιο. Έχουμε μόνο μία φωτογραφία, γιατί δεν αντέχουμε να βλέπουμε τις φωτογραφίες και δεν αντέχουμε να μιλάμε σε παρελθοντικό χρόνο».