Τάσος Ιορδανίδης: Η συγκίνησή του για την απώλεια του Στέφανου Ληναίου - «Ήταν ωφέλιμος μέχρι την τελευταία στιγμή» (video)

Διαφήμιση - Advertisement

Ο Τάσος Ιορδανίδης συγκινήθηκε το Σάββατο (25/4) στον αέρα της εκπομπής «Καλημέρα είπαμε;», όταν αναφέρθηκε στην απώλεια του σπουδαίου ηθοποιού Στέφανου Ληναίου. Μετά από ένα βίντεο - αφιέρωμα που προβλήθηκε, ο συμπαρουσιαστής της Ζωής Κρονάκη δήλωσε:

«Δεν θέλω να επαναλάβω τώρα αυτό που έγραψα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης... Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν τι έχει κάνει ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου για μένα και για την οικογένειά μου. Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι ότι έλεγε πάντα σαν συμβουλή - και νομίζω το κράτησε και ο ίδιος σε όλη την πορεία αυτή - ότι "ένας σκοπός του ανθρώπου, είτε μέσω της στάσης του στη ζωή είτε μέσω του επαγγέλματός του, είναι να είναι ωφέλιμος". Ήταν ωφέλιμος, μέχρι την τελευταία στιγμή.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι αρθρογραφούσε στην Εφημερίδα των Συντακτών, με κείμενα τα οποία πραγματικά κάποιος αν μπει μέσα υπάρχουν, μπορεί να τα δει και να τα διαβάσει και να καταλάβει την αξία τους.

Ένα άλλο το οποίο θα ήθελα να πω είναι ότι το Θέατρο Άλφα, όσο δραστηριοποιήθηκε ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου - και ήταν από άποψη και θέση και στάση αυτό -, δεν ζήτησε ποτέ να επιχορηγηθεί. Ποτέ. Όποια δράση γινόταν, γινόταν καθαρά ιδιωτικά, καθαρά από τα έσοδα - έξοδά τους αυτοί οι άνθρωποι. Μ' έναν τρόπο, με μια επιλογή ρεπερτορίου αξιοζήλευτη.

Από το Θέατρο Άλφα νομίζω ότι έχει περάσει - αν όχι όλοι οι Αθηναίοι και δεν ξέρω πόσοι από άλλες πόλεις - σχεδόν όλος ο κόσμος. Και έχει δει το ρεπερτόριο αυτού που υπηρέτησε αυτό το ζευγάρι, πάντα με άξονα τον ανθρωπισμό. Το έλεγα στη Ζωή πριν ξεκινήσουμε την εκπομπή, τότε που έβγαζε η εφημερίδα Απογευματινή - έχω μάθει από κάποιους δημοσιογράφους - το box office, το πώς κινούντο ας πούμε τα εισιτήρια, για πάνω από μια δεκαετία κονταροχτυπιόταν με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, δηλαδή, για το ποιο θα είναι πρώτο - δεύτερο σε εισπράξεις. Για να δώσουμε ας πούμε την αίγλη αυτού του θεάτρου, το τι έχει ζήσει αυτό το θέατρο...

Τις προάλλες που ήμασταν μαζεμένοι για να τον αποχαιρετήσουμε, δύο περιστατικά θα πω. Το ένα είναι με τον εγγονό του, ο οποίος είναι ένα παιδί το οποίο διαπρέπει. Ο Στεφανάκος. Και ο οποίος δεν το έλεγε απλώς συναισθηματικά το πόσο πολύ θα του λείψει ο παππούς του. Σκέψου, έναν άνθρωπο ο οποίος έφυγε στα 98, πόσο θα λείψει σε ένα νέο παιδί. Κι όσον αφορά την ανταλλαγή απόψεων, συναισθημάτων, οτιδήποτε...

Και το τελευταίο που θέλω να σας πω, παιδιά, το οποίο είναι το πιο συγκινητικό, από τα πιο συγκινητικά που έχω ζήσει, πέρα από την επίσκεψή του στο θέατρο... Κάποιες στιγμές πήγαινε κι έπινε το καφεδάκι του στο θέατρο. Έχουμε κάμερες στο θέατρο. Και τυχαία είμαι σ' ένα γύρισμα. Κι έτσι όπως είμαι, κοιτάω τις κάμερες στο θέατρο και τον ακούω να μπαίνει στην αίθουσα μόνος του και να λέει "Δώσε μου λίγο ακόμα... δώσε μου λίγο ακόμα". Κι έπαιρνε ενέργεια απ' αυτή την αίθουσα...

Κι άλλο ένα, τελευταίο και κλείνω. Αποφάσισε κάποια στιγμή να σταματήσει ν' ανεβαίνει στη σκηνή. Από τότε, τον παρακαλούσανε να βγει γενικότερα να τοποθετηθεί, να δηλώσει κάτι, όχι μόνο για να παίξει... Δεν βγήκε ποτέ. Και έλεγε "Θέλω οι άνθρωποι έτσι να με θυμούνται, πιο ακμαίο". Αν και ήταν ακμαίος, το μυαλό του ήταν ξυράφι».