Δημήτρης Φιλιππίδης: «Γκρεμίστηκε η εικόνα του πατέρα μου, ακόμη και σήμερα δεν βλέπω τον ίδιο άνθρωπο» (video)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Η πιο έντονη στιγμή είναι η μέρα της προφυλάκισης. Δηλαδή όταν χρειάστηκε να πάω στη ΓΑΔΑ, για να παραδώσω τα πράγματα για να πάει στην Τρίπολη ο πατέρας μου. Νομίζω ότι δεν έχω βιώσει κάτι πιο έντονο στη ζωή μου από αυτό... Το γεγονός ότι κατηγορείται γι' αυτά τα αδικήματα, σίγουρα σε φέρνει σε πολύ πιο δύσκολη θέση από ό,τι θα με έφερνε ένα οικονομικό αδίκημα. Είναι δύσκολα διαχειρίσιμα για όλους μας. Είναι αμήχανο. Και για όλους τους εμπλεκόμενους - τους άμεσα, τους έμμεσα - θεωρώ ότι είναι μια πολύ δύσκολη συνθήκη.
Θα σου πω πολύ ειλικρινά ότι νομίζω πως αυτό που κράτησε την οικογένεια είναι ένα χαρακτηριστικό κυρίως της μάνας μου και κατ’ επέκταση δικό μου, που μου το έχει εμφυσήσει ας πούμε, η μητέρα μου. Δεν φεύγουμε στα δύσκολαμ με τίποτα. Τα έβαλα με τη μητέρα μου, κυρίως σε σχέση με πράγματα του παρελθόντος και όσον αφορά τη σχέση τους, την εpωτική ας πούμε... με την έννοια του ζευγαριού. Τη ζωή του ζευγαριού. Εκεί υπήρχαν ας πούμε συγκρούσεις με τη μητέρα μου. Παρόλα αυτά, η μάνα μου προέρχεται από μία οικογένεια πολύ φτωχή. Και πολύ δεμένη. Πάρα πολύ. Και όχι μόνο η μητέρα μου με τις αδερφές της - γιατί έχει δύο αδερφές - και με τους γονείς τους, με την ευρύτερη οικογένεια. Πράγμα το οποίο με ακολουθεί και μένα.
Δηλαδή εμένα, πραγματικά, το στήριγμά μου είναι η οικογένειά μου, η ευρύτερη. Τα ξαδέρφια μου, οι θείες μου, οι θείοι μου, το χωριό μου εν γένει - που έχω μιλήσει γι’ αυτό και θα μιλάω για πάντα γι’ αυτό. Είναι ένα safe space πολύ σημαντικό για μένα και ένα σημείο αναφοράς, που μου υπενθυμίζει αυτό το πράγμα: ότι δεν φεύγω στα δύσκολα.
Γκρεμίστηκε η εικόνα του πατέρα μου πάρα πολύ. Ακόμη και σήμερα δεν αναγνωρίζω τον πατέρα μου, δηλαδή δεν βλέπω τον ίδιο άνθρωπο. Βλέπω έναν πολύ αποδυναμωμένο άνθρωπο, που έχει χάσει το ταμπεραμέντο του, ας πούμε. Δεν κατεδαφίστηκε απαραίτητα ό,τι σημαίνει ο πατέρας μου, αλλά ένα πολύ ισχυρό κομμάτι του. Το κομμάτι της δουλειάς, αυτή τη στιγμή, έχει κατεδαφιστεί. Που ήταν πολύ ισχυρό, ξέρεις... Ένιωθα μία περηφάνια, που ο μπαμπάς μου ήταν αυτός που είναι.
Έχουν γίνει και πολλά λάθη... Εδώ θέλω να επισημάνω το εξής. Ήμουν ο μόνος άνθρωπος - αν όχι ο μόνος, μέσα στους τρεις - που αυτά τα λάθη τα εντόπιζα. Τα οποία έχουν να κάνουν με εργασιακά ας πούμε ζητήματα και κακές συμπεριφορές. Το ό,τι μπορεί να έχει βάλει τις φωνές, να έχει τσακωθεί με ένα συνάδελφό του, μπορεί να έχει βρίσει έναν συνάδελφό του, μπορεί να έχει τσακωθεί με κάποιον εργαζόμενο του θεάτρου... Αυτά τα γεγονότα, αυτά τα συμβάντα... ήμουν ο μόνος που του μιλούσε γι' αυτό. Του έλεγε ότι "φίλε, τι κάνεις;".
Συνήθως απολογούνταν. Και συνήθως απολογούνταν και στους ανθρώπους που εμπλέκονταν σε αυτά τα πράγματα, απλώς... αφού είχε κάνει το λάθος. Το οποίο βέβαια σημαίνει ότι... ο άνθρωπος που του ζητά συγγνώμη, είτε θα τη δεχτεί είτε όχι. Αλλά είναι ένας άνθρωπος που ζητούσε συγγνώμη. Μου έχει ζητήσει κι εμένα συγγνώμη. Είχε αυλή και η αυλή έκανε αυτό που κάνει συνήθως... εξαφανίζεται. Το οποίο το καταλαβαίνω, απλώς... δεν μου αρέσει. Δεν μου αρέσει η ασυνέπεια σαν χαρακτηριστικό γενικότερα. Μπορείς να εύχεσαι να πεθάνω, αλλά θέλω να είσαι συνεπής σε αυτό!
Θεωρώ ότι το γεγονός ότι ταπεινώθηκε αυτός ο άνθρωπος... του κάνει πολύ καλό. Και στο λέω πολύ ειλικρινά. Δεν ξέρω αν αυτός είναι ο τρόπος... και αυτό δεν μπορώ να το κρίνω εγώ το πώς ταπεινώνεται κάποιος, αλλά σαν αποτέλεσμα είναι πολύ χρήσιμο. Είναι μάθημα... και για τον ίδιο - σπουδαίο μάθημα - και για εμένα και για την οικογένειά μου και για τη μητέρα μου και για όλους, θεωρώ...
Το σκέφτηκα να τον παρατήσω, εγώ προσωπικά. Σκέφτηκα ότι... καταλαβαίνεις... Το ανθρώπινο μυαλό θα σκεφτεί τα πάντα. Και το δικό μου, τα πάντα... Αλλά δεν μπορώ. Στο λέω πολύ ειλικρινά. Δεν μπορώ».