Έρρικα Πρεζεράκου: «Όταν σταμάτησα τον πρωταθλητισμό, συνειδητοποίησα ότι είχα έναν φόβο με τους ανθρώπους» (videos)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Όταν σταμάτησα τον πρωταθλητισμό, σε μεγάλη ηλικία πια, συνειδητοποίησα ότι είχα έναν φόβο με τους ανθρώπους, ειδικά όταν δεν είχα κάποιο σκοπό ή στόχο όταν τους συναντούσα. Ένιωθα έτσι πολύ περίεργα μέσα μου και η τάση μου ήταν να αποφεύγω...
Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Τα τελευταία δύο χρόνια κατάφερα να τα κάνω replace αυτά όλα, να τα αντικαταστήσω δηλαδή σαν διαδικασίες. Για πολλά χρόνια με παρατηρούσα, γιατί είχα δημιουργήσει τόσο ωραίους, έξυπνους μηχανισμούς για να αποφεύγω.
Στο επί κοντώ είχαμε μάθει κάτι που ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και έτσι το προτείνω και σε όλους τους ανθρώπους. Έλεγε ο προπονητής ότι "όταν σπάσει ένα κοντάρι, πρέπει την ίδια στιγμή να πάρεις ένα κοντάρι, να πας να τρέξεις και να κάνεις ένα άλμα". Να μπεις μέσα στον φόβο δηλαδή, για να τον ξεπεράσεις.
Οπότε και εγώ, όταν είχα πάθει το ατύχημα (σ.σ. τον Αύγουστο του 2020 είχε τραυματιστεί σοβαρά στα δύο δάχτυλα του δεξιού της χεριού από προπέλα ταχύπλοου, έχασε το μικρό της δαχτυλάκι ωστόσο σώθηκε ο παραμέσος), πήγα και έμεινα στο Σούνιο για δύο χρόνια, οπότε έγινα χειμερινή κολυμβήτρια. Κολύμπαγα πρωί, μεσημέρι, βράδυ για να στρέψω την προσοχή μου σε αυτό που μπορώ να κάνω ή και στο να καταλάβω ότι δεν είναι κάτι όλο αυτό που συμβαίνει. Είναι τραύματα που μας κάνουν trigger στον εγκέφαλο, οπότε πρέπει να αλλάξουμε τις νευροσυνάψεις μας, να κάνουμε νέες νευροσυνάψεις πιο θετικές...
Κατάλαβα πως δεν ζω πραγματικά, υπήρχα μέσα σε μία ασφάλεια που είχα δημιουργήσει... Θυμάμαι ότι είχα πάει σε μία βάπτιση. Την επόμενη μέρα ήμουν κάτω από το vτoυς και έκλαιγα και έλεγα "δεν αντέχω άλλο"».