Γ. Παράσχος για τη μάχη του με τον καρκίνο: «Δεν μ' ενδιαφέρει αν θα πεθάνω, με φοβίζει το ό,τι δεν θα προλάβω να ζήσω πράγματα» (video)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
Στην κάμερα του Happy Day μίλησε ο Γιώργος Παράσχος, ο οποίος τον περασμένο χρόνο αποκάλυψε ότι δίνει μάχη με τον καρκίνο. Ο γνωστός ηθοποιός, που συμμετέχει στην παράσταση «Ο Φονιάς» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, είπε συγκινημένος στον ρεπόρτερ Δημήτρη Σιδηρόπουλο:
«Είμαι καλά, είμαι σταθερά, δόξα τω Θεώ. Δεν θα πω μέρα με την ημέρα, βδομάδα με τη βδομάδα καλύτερα. Το παρακολουθώ κάθε μήνα, δόξα τω Θεώ ακόμα είναι σε καταστολή. Ο γιατρός μου σαν στόχο έχει να μπορέσω εγώ να ζω τη ζωή μου και, μέχρι στιγμής, το πετυχαίνει αυτό.
Όσοι έχουν περάσει μέσα από αυτό καταλαβαίνουν τι θα πει ζωή, την εκτιμούν με άλλον τρόπο. Και δε νομίζω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις σε φοβίζει το να χάσεις τη ζωή σου. Σε φοβίζει το ό,τι δεν θα προλάβεις να ζήσεις πράγματα, να βιώσεις πράγματα, πριν "φύγεις". Αυτός είναι ο φόβος περισσότερο. Δεν μ' ενδιαφέρει αν θα πεθάνω τώρα ή αν θα χαθώ ή αν θα με θυμούνται. Το μόνο που παρακαλάω είναι, άμα θα φύγω να σηκώσει ο Χριστός μας το δεξί του χέρι και να μου πει "έλα, σε περιμένω".
Η πίστη μου στον Θεό ήταν πάρα πολύ μεγάλη πριν, μετά τον καρκίνο ακόμα περισσότερο, στο δεκαπλάσιο. Κοίτα, κάποιοι μπορεί ακόμα και στο χώρο μας να με παρεξηγήσουν, ότι "αυτός τα έχασε, έχει φύγει η μπίλια αλλού"... Δεν είναι έτσι. Δηλαδή όποιος τολμάει και εκφράζει την πίστη του, σημαίνει ότι είναι τρελός; Εγώ φροντίζω, λοιπόν, να μην τον αφήσω και να μη με αφήσει. Θέλω να τον έχω κοντά μου, τον έχω μέσα μου. Και αυτό το πράγμα με γαληνεύει.
Το πιο δύσκολο νομίζω ότι ήταν η στιγμή που μου το ανακοίνωσαν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μου το είπε ο γιατρός, όταν ήμουν στην καρέκλα απέναντί του. Δεν θα το ξεχάσω. Έκλαψα πάρα πολύ, πιέστηκα αρκετά μέσα μου τρεις μέρες και ήθελα να το βγάλω. Ήθελα κάπου να ξεσπάσω ακόμα περισσότερο, δεν μου έφτανε το δάκρυ που έριξα, δεν είχε ξεπλυθεί καλά η ψυχή μου. Και φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω τηλέφωνο την αδερφή μου...
Και η σύντροφός μου είχε μία περιπέτεια με την υγεία της, αλλά είναι καλά, δόξα τω Θεώ... Θα ήθελα πολύ να είχα δίπλα μου τον πατέρα μου, ήταν στήριγμά μου».
