Συγκινεί ο Αλέκος Συσσοβίτης: «Εγκατέλειψα τη δουλειά μου και έμεινα 4 μήνες στο πλευρό του πατέρα μου που πέθαινε» (videos)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Μάνα είναι μόνο μία - όπως και πατέρας είναι μόνο ένας - και η πληγή της απώλειας δεν κλείνει ποτέ. Και είναι πολύ ωραίο να έχουμε μία σχέση με αυτό το μεταφυσικό, όπως ο καθένας το θέτει. Και να θυμόμαστε, γιατί μέσα από τη θύμηση αποκτούμε μία σοφία και μία μετριοπάθεια και ταπεινότητα, με την καλή έννοια. Πατάμε στα πόδια μας και δεν πετάμε στον αέρα. Νομίζω ότι κυτταρικά δεν μπορούμε να απογαλακτιστούμε από τους γονείς μας και καλά κάνουμε.
Την παρουσία της μητέρας μου τη θυμάμαι σε όλες τις φάσεις της ζωής μου. Τη θυμάμαι σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής μου. Επίσης, την επικαλούμαι πολλές φορές και στην υποκριτική, δηλαδή όταν θέλω ένα συναίσθημα σε κάτι που θα με βοηθήσει υποκριτικά.
Οι μνήμες της μητέρας και του πατέρα είναι πολύ σημαντικές, γιατί - επαναλαμβάνω - θυμόμαστε ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε.
Θεωρώ ότι είναι μικρότητες όταν κάποιοι δεν μιλάνε με τους γονείς τους ή τα αδέρφια τους για τα κληρονομικά, για παράδειγμα. Είναι μικρότητες, τις οποίες καλούμαστε να ξεπεράσουμε, να συγχωρέσουμε και ουσιαστικά να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας.
Εγώ εγκατέλειψα τη δουλειά μου, πήγα στη Θεσσαλονίκη και έμεινα 4 μήνες στο πλευρό του πατέρα μου που πέθαινε. Ήμουν μαζί του στο κρεβάτι και δεν τον άφησα ούτε λεπτό. Θεωρώ ότι είναι από τις σημαντικότερες στιγμές στη ζωή μου.
Το ίδιο συνέβη και με τη μητέρα μου, που "έφυγε" από Αλτσχάιμερ. Φροντίσαμε κι εγώ και η αδελφή μου να κάνουμε το καλύτερο δυνατό, όσο αντέχαμε και μπορούσαμε, μέχρι να της βρούμε μια γυναίκα, η οποία πραγματικά έμενε 24 ώρες δίπλα της. Εμείς όμως ήμασταν πάντα εκεί...
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο για μένα από αυτή την περίοδο που φρόντισα τους γονείς μου. Το λέω με συγκίνηση, είναι ό,τι σημαντικότερο έχω κάνει στη ζωή μου. Ουσιαστικά δεν το κάνεις γι' αυτούς, αλλά για σένα, ευχαριστώντας αυτούς. Είμαστε η συνέχεια τους, δεν είμαστε τίποτα παραπάνω».