Δημήτρης Μηλιόγλου για την απώλεια του πατέρα του: «Πολλές ταλαιπωρίες με πολλούς ακρωτηριασμούς, πόνεσε πάρα πάρα πολύ» (video)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Κάνω ραδιόφωνο από το 1997, του χρόνου θα κλείσω 30 χρόνια. Έχω δει πολλά πράγματα... Έχω πάθει σοκ με την ευγένεια του κυρίου Νταλάρα. Μπήκε στο στούντιο, εγώ έλεγα "τώρα τι θα πω, πώς θα τον αντιμετωπίσω;" και ήταν ο πιο γλυκός και ευγενικός άνθρωπος στον κόσμο, χωρίς απαιτήσεις, με ευγένεια. Είναι συγκλονιστικό το πόσο διψάει ο κόσμος για καινούργια Χαρούλα, όπως κι αν είναι, ακόμα και να απαγγέλλει. Τις προάλλες έκλαιγα με ένα βίντεό της, γιατί έβλεπα και τον κόσμο γύρω της και έβλεπα κι εκείνη πόσο συγκινημένη ήταν.
Εγώ όταν ξεκίνησα το 2005 - ένας πανάγνωστος άνθρωπος που δεν είχε κάνει ποτέ του τηλεόραση, έκανα μόνο ραδιόφωνο κάποια χρόνια τότε -, ο πρώτος μου μισθός στην τηλεόραση ήταν 3.500 ευρώ καθαρά. Δεν περίμενε κανείς αυτό που θα ακολουθούσε και κανείς δεν περίμενε ότι τα λεφτά που παίρνουνε τώρα δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τον πρώτο μου μισθό στην τηλεόραση.
Αυτό με το "γουράκι" είναι ένα αστείο το οποίο το έχω υποστεί, ένα bullying το οποίο το έχω φάει πάρα πολύ. Υπήρχε το ότι "ο Μηλιόγλου όπου πηγαίνει, κλείνουν οι εκπομπές". Τρίχες κατσαρές...
Μία συνεργασία που σταμάτησε στη μέση της σεζόν, αλλά όχι ολόκληρη εκπομπή, ήταν τότε με τη Ναταλία στο Έψιλον. Υπάρχει ακόμα ένας αστικός μύθος ότι εγώ με τη Ναταλία είμαστε "σκοτωμένοι". Δεν ήταν κάτι που ήθελε η Ναταλία, να το ξεκαθαρίσουμε. Ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα και ένα ωραίο πρωί τελειώνει η εκπομπή, πάω να βγω από το στούντιο και μου λένε "Πού πας, κύριε; Εδώ πέρα η κάρτα σας δεν λειτουργεί, δεν μπορείς να βγεις". Η μόνη απορία που είχα εγώ ήταν ότι, επειδή μετά με τη Ναταλία για ένα διάστημα δεν είχαμε επαφή, έλεγα "Καλά δεν δεν έχει να μου πει τίποτα;". Αλλά αυτό και μόνο αυτό. Ούτε τσακωμένοι είμαστε, ούτε κρατάω κακίες. Θεωρώ ότι ούτε εκείνη κρατάει κακίες.
Είχα μία δύσκολη χρονιά με την απώλεια του πατέρα μου. Είναι τόσο μεγάλη αλλαγή πίστας αυτό το πράγμα. Δεν ήταν ξαφνικό, αλλά δεν ήταν και να "φύγει". Με τον πατέρα μου ταλαιπωρηθήκαμε 3 - 3,5 χρόνια στα νοσοκομεία από επιπτώσεις διαβήτη, με πολλές ταλαιπωρίες, με πολλούς ακρωτηριασμούς. Μη γίνομαι γραφικός. Αυτοί που ξέρουν ξέρουν, ήταν δύσκολα πολύ. Ο άνθρωπος πόνεσε πάρα πάρα πολύ. Ένα μεγάλο κομμάτι μου, όταν έφυγε ο μπαμπάς μου, χωρίς να ακουστεί σκληρό, είπα "Ξεκουράστηκε, ανακουφίστηκε, τέρμα η αγωνία".
Εμένα με τον πατέρα μου, μου τα "σκάει" τώρα το πένθος, γιατί με τον πατέρα πέρασα πάρα πολύ δύσκολα. Τώρα καταλαβαίνω το "ποτέ ξανά". Νομίζω αυτό είναι το πιο σκληρό. Το "ποτέ ξανά". Το ό,τι δεν μπορώ να πάω κάπου να τον δω, δεν μπορώ να του μιλήσω. Δηλαδή σκέφτομαι τώρα καμιά φορά, βλέπω τη φωτογραφία του και κάθομαι και λέω "πού είσαι, ρε φίλε;"...
Μέσα σε όλα αυτά, εγώ είχα την ευλογία με τον πατέρα μου να μην αφήσω ούτε μισή εκκρεμότητα. Να τα κάνουμε όλα, να τα πούμε όλα, να πούμε τα "σ' αγαπώ", να πούμε τα "Είμαι περήφανος για σένα". Ειπώθηκαν πολύ σημαντικά πράγματα».