Η Ρούλα Κορομηλά σε ηλικία 20 ετών - «Ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ αυτή τη φωτογραφία, δεν πρόδωσα εκείνο το κoρίτσι» (photo)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Όταν όλα γύρω μας κινούνται ανατρεπτικά και με γρήγορους ρυθμούς το μυαλό μου πολλές φορές αναζητά και νοσταλγεί την ηρεμία στα παλιά. Ίσως βέβαια να φταίει ο προβληματισμός και η θλίψη για το πόσο εφήμερη και απρόβλεπτη είναι η ζωή βλέποντας με πόνο καρδιάς και την ξαφνική και σύντομη διαδρομή νέων ανθρώπων που αγαπήσαμε. Ευαισθητοποιείσαι, θρηνείς, αναθεωρείς και συνειδητοποιείς ξανά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Η απώλεια του Μαζωνάκη μας συγκλόνισε και γίνεται συλλογικό πένθος. Πόσο πολύτιμη είναι η ευαίσθητη ψυχή και πόσο αβάσταχτη η μοναξιά κρυμμένη πίσω από ένα χαμόγελο. Κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος στα δύσκολα. Αυτά σκέφτομαι.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω τον χρόνο πολύ πίσω και να μοιραστώ αυτή τη φωτογραφία κάπου στα 20 και κάτι... Τότε που δεν με ήξερε κανείς. Την κοιτάζω και νιώθω μια βαθιά ηρεμία και καμάρι. Γιατί μέσα από δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα και ανηφόρες δεν έχασα την ανθρωπιά μου και το μεγαλύτερο κατόρθωμα μου είναι ότι δεν πρόδωσα εκείνο το κoρίτσι. Έσφιξα τα δόντια μου, κράτησα τη δύναμη μου και επέλεξα τον σεβασμό προς όλους και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Αυτή η ζωή είναι μικρή. Όταν κάποια στιγμή αποχωρήσουμε το μόνο που θα έχει σημασία, το μόνο που θα έχουμε αφήσει πίσω μας είναι η ζεστασιά που θα αισθάνεται κάποιος όταν προφέρει το όνομα μας.
Με την καρδιά γεμάτη για την διαδρομή και ευγνώμων για το πριν και το τώρα... Ας αγαπάμε, ας σεβόμαστε και ας αφήσουμε όμορφες αναμνήσεις στις καρδιές των ανθρώπων που αγγίξαμε... Η καλοσύνη και η αγάπη φωτίζει και το πιο βαθύ σκοτάδι γύρω μας. Νομίζω. Θα ήθελα πολύ να ξέρω εσείς τι κρατάτε ως φυλαχτό στις δικές σας ανηφόρες...
ΥΓ. Πίσω από τα φώτα, τη λάμψη και τους προβολείς κανείς δεν ξέρει τι βιώνει μια ψυχή. Ας μην κρίνουμε εύκολα...».
