Ειρήνη Γκανιάτσου: Η περιπέτεια με τον γιο της - «Ό,τι πιο εφιαλτικό, ένιωσα ενοχές» (video)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Ο Νικόλας είναι τώρα 2,5 ετών, πάμε σε βρεφονηπιακό σταθμό και είμαστε κάθε εβδομάδα άρρωστοι. Μας έτυχαν και κάποιες αναποδιές ενδιάμεσα, είχαμε ένα ατύχημα.
Ήμασταν μια ωραία Κυριακή βράδυ στον καναπέ μας με τον μπαμπά του κτλ και έπαιζε. Ακούω λίγη ησυχία και όταν ακούω ησυχία λέω "κάτι έγινε" και κάπως τον κοιτάω. Είχε ανοίξει το backpack του μπαμπά του, έχει κάποια χαπάκια για τον ύπνο για να κοιμάται καλύτερα.
Λοιπόν, έχει πέσει εκεί ένα χαπάκι το οποίο το βρήκε, το πέρασε προφανώς για καραμέλα και τον πετυχαίνω... Ακούω την ησυχία, του λέω "Νικόλα" και καταλαβαίνω ότι κάτι έχει στο στόμα του. Το ανοίγω, βλέπω όλα ασπράκια, γιατί το είχε μασήσει για να το καταπιεί. Μέχρι να φτάσουμε στο νοσοκομείο δεν μπορείτε να φανταστείτε. Έχω δει ό,τι πιο εφιαλτικό, γιατί πρέπει να τον κρατάμε και ξύπνιο, να μην κοιμηθεί κτλ. Φτάνουμε, πλύση στομάχου, δύο μέρες μέσα...
Αυτά είναι βάρβαρα για το παιδάκι και για μας φυσικά, που πήγαμε και ήρθαμε στον... εντάξει κυριολεκτικά. Εγώ ένιωσα ενοχές κατευθείαν, λέω "Παναγία μου, είμαστε απρόσεκτοι, τι έγινε". Αλλά μας είπαν εκεί ότι αυτά συμβαίνουν συνέχεια...
Εγώ νιώθω με το παιδί πάρα πολύ τεράστια ευθύνη και όταν μου λένε για δεύτερο λέω "Δεν ξέρω, δεν είμαστε όλοι για όλα". Εγώ την ευθύνη αυτή την έχω πάρει τόσο βαριά που δεν ξέρω πώς είναι να έχεις δύο τέτοιες ευθύνες πάνω από το κεφάλι σου για όλα τα ζητήματα. Από το να του φτιάξεις μια προσωπικότητα που θα βγει αύριο στην κοινωνία και θα είναι ένας σωστός άνθρωπος μέχρι τα πρακτικά που κάθε μέρα σου φέρνουνε την ψυχή...
Η τηλεόραση μου λείπει εννοείται, μου λείπουν και οι άνθρωποί της, απλά δεν ξέρω αν θα μπορούσα καθημερινά να δίνω ενέργεια γι' αυτό».