Ελεονώρα Μελέτη για Εριέττα Μαυρουδή: «Μια γυναίκα πρέπει να μπορεί να μιλά ελεύθερα για το πώς βίωσε τη μητρότητα» (photo)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Μια γυναίκα πρέπει να μπορεί να μιλά ελεύθερα για το πώς βίωσε τη μητρότητα, χωρίς εμείς να αποφασίζουμε πώς μπορεί να ένιωθε εκείνη ή το παιδί της.
Γινόμαστε σχολιαστές μιας δημόσιας τοποθέτησης που σε μια στιγμή δεν χωράει τα συναισθήματα ζωής μιας μητερας κι ενός παιδιού, ούτε τα όσα έχουν πει μεταξύ τους, την ώρα που η ουσία αυτής της τοποθέτησης ίσως να βρίσκεται αλλού.
Ίσως στο ότι θα πρέπει να αναρωτηθούμε πόσες γυναίκες εκεί έξω έγιναν μητέρες επειδή αυτό περίμεναν οι άλλοι από εκείνες.
Πόσες δεν ένιωσαν με τη μητρότητα όλα τα «τέλεια» που τους είχαν περιγραφεί (αν δεν έχουμε μιλήσει γι' αυτά στο βιβλιαράκι μου «γυναίκα ψάχνει»).
Πόσες προσπάθησαν να ανταποκριθούν όσο καλύτερα μπορούσαν σε έναν ρόλο που ποτέ δεν θέλησαν, υιοθετώντας το προσωπείο του τίτλου, αλλά χωρίς να αγκαλιάσουν ποτέ με αγάπη τον πυρήνα του.
Πόσα παιδιά πληγώθηκαν όχι από την αλήθεια μιας γυναίκας που είχε θάρρος να πει «το έκανα αλλά δεν είμαι ικανή γι αυτό», αλλά από μια μητρότητα που γεννήθηκε μέσα από μια εσωτερική σύγκρουση την εξέλιξη της οποίας δεν κατανόησε ποτέ κάνεις.
Ένα γεγονός μπορεί να μας ακούγεται σκληρό, αλλά δεν είναι αυτή η απόλυτη αλήθεια αν το γεγονός δεν είναι δικό μας βίωμα. Ό,τι συζητάμε είναι εικασίες και προβολές σε ένα δυνητικά δικό μας βίωμα.
Η άψυχη, αποσυνδεδεμένη παρουσία μια μάνας μπορεί να είναι πολύ πιο τραυματική από την ωμή αναγνώριση και αποδοχή (κυρίως από την ίδια) της αδυναμίας της να είναι η μάνα που θα ήθελε. Εκείνη το είπε «αναπηρία». Μήπως καλύτερα «μια άλλη εκδοχή κάποιων γυναικών;» «Μια επίσης πραγματικότητα που μπορεί να συμβαίνει;».
Ξέρετε, μια αλήθεια μπορεί να μας ακούγεται σκληρή επειδή έχουμε συνηθίσει να μη μιλάμε γι' αυτήν. Ας δίνουμε χώρο στην ειλικρίνεια λοιπόν, χωρίς να τη δικάζουμε. Η ειλικρίνεια δίνει με τη σειρά της χώρο, στον άλλον να επιλέξει πώς θα διαχειριστεί αυτό που του συμβαίνει».