Θ. Αθερίδης: «Τη θυμάμαι τη μέρα που έπιασα τον πάτο, ήταν η μέρα που κατάλαβα ότι θα πεθάνω - Κοιμόμουν μια ώρα και έπινα 23» (video)
Διαφήμιση - Advertisement
Διαφήμιση - Advertisement
«Έχω κάνει πολλά πράγματα στη ζωή μου που μένω με το στόμα ανοιχτό και εγώ ο ίδιος. Όπως αυτό, το παιδί, το αλκοόλ. Και πώς μπήκα και πώς βγήκα. Με όλα έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό.
Τις περισσότερες φορές γίνεται για λόγους αυτοθεραπείας, όπως όταν διψάς για να πιεις νερό. Στο αλκοόλ πηγαίνεις από το άγχος, στην κοκαΐνη πηγαίνεις από την κατάθλιψη, στην ηρωίνη πηγαίνεις από το τραύμα, από τον πόνο. Ο οργανισμός σου ζητάει τη θεραπεία του.
Ένας άνθρωπος που έχει την ίδια ποσότητα άγχους με κάποιον άλλον, μπορεί να μην έχει βρει έναν τρόπο να χαλαρώνει. Αν δεν χαλαρώνεις, από κάτι πρέπει να χαλαρώσεις. Υπάρχει ένα ερέθισμα που στο δημιουργεί και μετά το ίδιο το άγχος είναι σπιράλ, μια περιδίνηση. Πρέπει να αλλάξεις τη φορά για να βγεις προς τα έξω.
Αυτό που σε κινητοποιεί και σε κάνει να φύγεις από έναν εθισμό είναι η απελπισία. Είναι όταν βυθίζεσαι, βυθίζεσαι, βυθίζεσαι, δεν μπορείς να κάνεις κάτι, βυθίζεσαι. Αν πατήσεις τον πάτο και σπρώξεις με όλη σου τη δύναμη, μπορεί να έρθει και η άνωση.
Τη θυμάμαι τη μέρα που έπιασα τον πάτο, ήταν η μέρα που κατάλαβα ότι θα πεθάνω. Ότι δεν πάει κάπου αυτό, αυτό μόνο εκεί οδηγεί. Ήταν Αύγουστος του 1999, που δεν κοιμόμουν καθόλου. Δηλαδή κοιμόμουν μία ώρα και έπινα 23. Επτά Σεπτεμβρίου είναι η πρώτη μέρα που δεν ήπια. Στις 7 ξύπνησα χωρίς να πονάω. Έγινε ο σεισμός στις 3 το μεσημέρι. Ήταν η πρώτη φορά που μέχρι τις 3 το μεσημέρι δεν είχα πιει. Και επειδή βλέπω σύμβολα παντού, νόμιζα ότι ο σεισμός αντικατόπτριζε αυτό που συνέβαινε μέσα μου. Πίστευα ότι εγώ τον δημιούργησα, ήμουν σίγουρος...
Έφυγα πρώτος από τη σχολή, άφησα όλα τα παιδιά μέσα. Δεν είχα καμία σκέψη, ήταν αντανακλαστική η αντίδραση. Μετά άκουσα ψυχολόγους να λένε ότι όταν σε έναν σεισμό φέρεσαι αλλόκοτα ως ενήλικος, συνήθως ξυπνά κάποιο παλιότερο τραύμα».