Βασίλης Μπακόπουλος: «Ήταν θέμα ζωής και θανάτου, εκεί σταμάτησε το όνειρο και έσβησε» (videos)

Διαφήμιση - Advertisement

Η Έλενα Παπαβασιλείου φιλοξένησε στην εκπομπή «EQ» του Action24 τον Βασίλη Μπακόπουλο. Ο γνωστός δημοσιογράφος και αθλητικογράφος εξομολογήθηκε για το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε στο παρελθόν, το οποίο τον ανάγκασε να σταματήσει το ποδόσφαιρο:

«Σκέφτηκα να κάνω καριέρα ποδοσφαιριστή και δεν είναι το τετριμμένο αυτό που λένε ότι ένας τραυματισμός μου το στέρησε και λοιπά. Γενικά νομίζω ότι όσοι είναι να κάνουν καριέρα, κάνουν. Δύσκολα κάποιος να αδικηθεί από κάτι. Πιο πολύ αδικούμε τον εαυτό μας όταν δεν δουλεύουμε, όταν δεν κάνουμε διάφορα πράγματα.

Η αλήθεια είναι όμως πως είχα ένα θέμα υγείας. Το έχουμε κουβεντιάσει και μαζί εκτός πλατό και με τον φίλο μου σίγουρα που μίλησες, θα στο έχει πει αυτό. Πρόκειται για ένα θέμα υγείας που είχε σχέση με την καρδιά μου. Και είχα μείνει για αρκετό καιρό εκτός δράσης αγωνιστικής, γιατί δεν γινόταν να παίξω. Ήταν θέμα ζωής και θανάτου, που λένε.

Ναι, ήτανε επώδυνο, γιατί ήταν και σε μια ηλικία πολύ τρυφερή. Δηλαδή, όταν σου λένε στα 16, στα 17 σου ότι σταματάς να παίζεις, ήταν λιγάκι άσχημο. Εκεί που έρχονταν σκάουτερς να με δούνε, ενώ έπαιζα ποδόσφαιρο, εκεί σταμάτησε το όνειρο και έσβησε...

Είμαι υπέρ του να αφηγείσαι πράγματα που έχεις βιώσει, προκειμένου κάποιος να βρει έναν δρόμο μέσα από αυτά, από τον δικό σου δρόμο. Όντως σε κάνει κάτι τέτοιο πολύ πιο δυνατό για τη συνέχεια.

Μου έδειξε ότι θα πρέπει να σκέφτεσαι διαφορετικά, να αλλάξεις το περίφημο mindset που έχεις εκείνη τη στιγμή και να πεις ότι πηγαίνουμε να δουλέψουμε διαφορετικά τον εαυτό μας. Να αντιμετωπίσουμε μια δυσκολία που προήλθε από αυτό που προήλθε, που δεν μπορούσες να κάνεις και κάτι άλλωστε, και να φτάσεις σε έναν διαφορετικό δρόμο που σου δείχνει ότι μπορείς να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο για παράδειγμα, αλλά μέσα από μια άλλη διαδικασία.

Τώρα ακούγεται πολύ ψύχραιμο από μέρους μου και η κουβέντα που κάνουμε είναι μετά από πάρα πολλά χρόνια. Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια... Όταν συνέβη αυτό δεν ήμουν ψύχραιμος.

Στο Ιπποκράτειο θυμάμαι τον εαυτό μου για ένα μήνα να μένω και να κλοτσάω ό,τι βρίσκω μπροστά μου, έπιπλα... Γιατί αυτό που ένιωθα ήταν πολύ επώδυνο ψυχολογικά. Αλλά σε βοηθάει και το περιβάλλον σου πολλές φορές, ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι γύρω σου αυτό το πρόβλημα...

Με βοήθησαν πολύ η μητέρα μου, ο πατέρας μου και η αδερφή μου. Ήταν άνθρωποι που ήταν συνεχώς δίπλα μου και εννοείται οι φίλοι μου, οι πολύ καλοί μου φίλοι που είναι ακόμα και τώρα φίλοι μου. Εννοείται στάθηκαν τότε τόσο κοντά ώστε να μου δείξουν ότι "Εντάξει φίλε, υπάρχει κι αλλού αυτό, κοίτα γύρω σου τι γίνεται, προχώρα, αντιμετώπισέ το, σήκω στα πόδια σου πάλι και μετά ίσως να βγει και κάτι καλύτερο από αυτό"».